از سرشت سوگناک زندگی

آدمی یکسره تنهاست

 

برای مرتضی رضايی

که يگانه همدم شب‌های تنهايی است.

خنديدی و گفتی:

                        ((چشم‌هايم زيباست؟ ))

چشم‌های تو هميشه زيباست

اين منم که بدم.

که خويشتن‌خواه و نخوتناک

بار هستی خويش را

                              در پيچاپيچ عنبيه‌های شنگرفی‌ات

                              و اعماق مردمان سياهت

                                                                          خالی می‌کنم.

که سنگينی شانه‌هايم را

                                 چونان کوهی

                                                   بر دست‌هايت می‌نهم

و شرار شادمانی نگاهت

                                 با فوژان غمم به يغما می‌رود.

منم

     که تابوت هستی خويش را

                                        با دشنه بودن

                                                          به ذبح نشسته‌ام.

چشم‌های تو هميشه زيباست

دست‌های ما

                 نازيبايان زمين‌اند ...

 

+ حنیف امین ; ٤:۳۸ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۳/٦/٢٠
comment نظرات ()