از سرشت سوگناک زندگی

آدمی یکسره تنهاست

requiem برای باران

 

آزردی‌ام

با آن خیره‌خیر نگاه مشوش

و آن سیاه‌شعله‌های کدر ،

                                   در پرده‌ای زلال .

 

 

من سایبان شب بودم

و نگاهم ،

            بی‌شرمانه خنجرهای مردان زمینی ،

                                                            نبود .

 

 

 

آن زمان

که خورشید پیر

                   گردن از محاق سرخ افق

                                                 بیرون می کشید

سرود تو را

             بر تارک سپیده خواندم

و نیستی که ببینی

امروز

      هنوز

           خورشید ایستاده راست

هنوز که شب است و من

                                اینجا

                                     تنها،

                                          بی‌رحمی تو را

                                                             گریه می ... کنم .

 

+ حنیف امین ; ۱:٢٤ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۳/٢/٢٧
comment نظرات ()