از سرشت سوگناک زندگی

آدمی یکسره تنهاست

گفتگو

 

 

مادرم می گويد :

                  (( زندگانی زيباست ))

و پدر می خندد .

(( جستجويی ناکام

                     در دل تاريکی

                                      در پی مشتی نور

 

رنج نانی ناچيز

                  درد يک آسايش

                                     وهم يک لحظه شاد ))

 

اگر اين شب ها  هم

         همگی شب هستند ،

پس چرا ماهی نيست ؟

پس چرا

اختری کوچک هم

سوی دلدار خودش روی زمين

نور نمی افشاند ؟

در پی اين ظلمت

   پس چرا صبحی نيست ؟

 

***

 

مادرم با لبخند

شعر می خواند

قصه شيرين را ،

و خودش می داند

هيچ فرهادی ديگر

زير اين پرده شوم

ديده در ماه نمی دوزد تا

شورش افزون گردد .

من به او می گويم :

(( اگر اين شب ها هم

        همگی شب هستند ،

پس چرا ماهی نيست ؟ ))

 

پدرم می گويد :

(( صبح اميد شده معتکف پرده غيب )) *

صبح اميد پدر

گو برون آی  دگر ،

کار تاريکی و هول

جز به نورانی نور

سر نمی آيد هيچ .

 

مادرم می گويد :

                  (( زندگانی زيباست ))

و پدر ،

          می گريد ..

 

 

* حافظ : (( صبح اميد که شد معتکف پرده غيب

      گو برون آی که کار شب تار آخر شد ))

+ حنیف امین ; ۳:۱٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٢/٧/۸
comment نظرات ()