از سرشت سوگناک زندگی

آدمی یکسره تنهاست

فراموشی

دیروقتی است که فراموشی عادتم شده است. آنقدر تمرین فراموشی کردم، که دیگر کمتر چیزی را به یاد می‌آورم. حالا همه چیز از یادم می‌رود.

همه چی از یاد آدم میره، مگه یادش که همیشه یادشه.

+ حنیف امین ; ۱:٥٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٩/۸
comment نظرات ()